Ando en Elke Rakotonomenjanahary-D’Hulst vertrekken begin juli naar Madagaskar met hun drie kinderen, om er als zendelingen te gaan werken in het kader van de ontwikkelingssamenwerking. In ons tijdschrift Inzicht kon u reeds nader kennis met hen maken. Hier laten wij hen nog eens aan het woord voor zij vertrekken.

Ik hoop dat jullie Inzicht reeds gelezen hebben. Dan weten jullie wat meer over wie we zijn en wat wij gaan doen in Madagaskar.

Ons vertrek staat gepland op 8 juli. Na het einde van het schooljaar willen we liefst zo snel mogelijk vertrekken. Dit omdat Jamie en Alissa, de projectverantwoordelijken, op 22 juli voor een aantal maanden op ‘home assignment’ vertrekken. De tijd om de werking van het project goed te leren kennen, is dus zeer kort.

Begin juli hopen we ons materiaal al te kunnen verschepen naar Madagaskar. Zo zullen wij ter plaatse zijn als het aankomt en zullen we ook niet te lang moeten wachten op onze zaken.

Naast persoonlijk materiaal, zullen we ook zaken voor het project meenemen. Onder andere een goed verlosbed, infuuspompen, een CTG-toestel, mountainbikes,…

Momenteel zijn we dus druk bezig met het zoeken naar en verzamelen van dingen.

In mijn hoofd lijkt ons vertrek soms nog ver weg, maar de voorbije week begon ons huis er toch snel anders uit te zien. We zijn namelijk begonnen met het inpakken van onze spullen. Hoewel ik oorspronkelijk dacht dat we nog niet zo veel gingen kunnen wegsteken (aangezien we hier toch nog enkele weken moeten leven) zijn er toch al heel wat dozen gevuld geraakt.

Dit zorgt er natuurlijk voor dat onze kinderen duidelijk aanvoelen dat er grote veranderingen op til zijn.

We hebben de indruk dat Manoa alles wel goed begrijpt. Hij heeft nog veel herinneringen aan Madagaskar van ons laatste bezoek in 2014 en verlangt eigenlijk wel naar ons vertrek. Zo vroeg hij me zaterdag, toen de dozen al enkele dagen opgestapeld stonden in de living, wanneer we nu eindelijk (!) zullen vertrekken. ‘Mama, ik wil morgen gaan’.

Hoewel zijn enthousiasme aanstekelijk werkt en me blij maakt, creëert het toch ook ergens een beetje zorgen bij me. Zijn herinneringen strekken van een tijd waarin mama en papa in vakantie waren en hij bij zijn nonkel, tante, neefje en nichtje (dikke vriendjes!) meewoonde. De werkelijkheid van wat de verhuis zal inhouden: het afscheid nemen van zijn vriendjes en familie hier, mama en papa die ginder zullen werken, de nieuwe talen die hij moet meester worden (Frans voor school, Tsimihety als plaatselijke taal en Engels aangezien we met een team Amerikanen samenwerken), het feit dat er geen familie meer dicht zal wonen (Ando’s familie woont ook 600km verderop),… dat kan hij nog niet bevatten. Ik hoop dat hij ginds geen klopje zal krijgen, omdat het anders blijkt te zijn dan hij zich voorstelt.

Ons Nathan reageert helemaal anders. Hij is de voorbije tijd bang dat wij zullen vertrekken. Bij ‘afscheid’ zoals in de klas of in bed, weent hij steevast.

We probeerden dus om het vertrek een beetje te visualiseren en ook duidelijk te maken aan Nathan dat we samen zullen vertrekken. Dat hij zal meekomen met ons. Hopelijk helpt dit om zijn angst wat te verminderen en om Manoa te laten inzien hoe ‘lang’ hij nog moet wachten.

Jah, kindjes… ze maken je kwetsbaar zegt men… een waarheid als een koe. Als ik denk hoe onbezorgd ik vorige keer op zending vertrok en dit dan vergelijk met alles wat nu soms in me omgaat. Het is werkelijk een wereld van verschil. De kinderen zullen in Mahajanga naar een Franse school gaan. De bedoeling is dat het verschil tussen het Franse en het Nederlandse programma overbrugd wordt met thuisonderwijs. Hiervoor zijn zowel het CLB als Onderwijs Vlaanderen aan het uitzoeken welke vakken we hen zullen moeten bijgeven. Tot nu toe is het antwoord nog steeds niet sluitend. Als ik dan zie hoe gehecht mijn kereltjes hier zijn aan hun vrienden, hun school, hoe ze al genieten van hobby’s,… en dan kijk naar de onzekerheden die er nog zijn aan de overzijde, maakt het me soms bang en onzeker. Maar dan kan je zo plots uit het niets een ‘knipoogje’ van God krijgen: Vorige week kreeg ik een mailtje van Alissa dat iemand een hond wilde schenken aan hen. Zij hebben er echter al 5 lopen tussen hun gezin en dat van de Carlstroms (een tweede Amerikaans gezin die fulltime in het project werkt). Dus vroegen ze zich af of wij geïnteresseerd waren in dit dier. Ze raadden ons in ieder geval aan een hond te nemen voor de veiligheid. Na wat lezen over het karakter van dit bepaalde ras en het bekijken van foto’s waren we heel snel verkocht. ’s Avonds mochten de jongens dus al op zoek gaan naar een naam, want de volgende dag ging de puppy opgehaald worden door een gezin die er tot onze komst voor zal zorgen (dit gezin werkte voor een jaar in Mahajanga en keert terug naar Amerika als wij aankomen). Toen Alissa de volgende dag langsging om foto’s te trekken van ons beestje, hoorde ze dat de kinderen daar de hond eigenlijk zelf een naam wilden geven. Ze probeerde hen uit te leggen waarom wij er eentje hadden gekozen en vertelde hen dat we de naam ‘Jack’ hadden gekozen. Blijkbaar vielen de mondjes open toen ze de naam hoorden, omdat dit nét de naam was die zij hem zelf hadden willen geven.

Dit lijkt misschien iets kleins hé, maar voor mij was het zo’n mooie knipoogje van God. Zélfs in deze ‘kleine’ dingen zorg Hij voor kinderen. Dan zal Hij zéker ook zorg dragen voor mijn kindjes. Als de onzekerheden en de twijfels bij me opkomen, wil ik er dus bewust voor kiezen ze af te geven aan Hem.

Bij een volgend schrijven zal ik jullie al honderduit kunnen vertellen over de eerste ervaringen en het werk. Ik zie er naar uit en hoop dat jullie ons willen volgen en steunen.

We hebben jullie gebed en financiële steun namelijk nodig om ons werk ginder te kunnen doen.

Jullie kunnen meer gedetailleerde info over het project vinden op onze blog: http://elkeando.wordpress.com

We proberen er regelmatig wat nieuws op te posten om jullie op de hoogte te houden.

Graag dank voor:

  • het materiaal dat we al kregen
  • De contacten die hier gelegd werden met ‘experten ter zake’
  • alle mensen die ons hulp geboden hebben bij inpakken, geven van emotionele steun, opvang van de kinderen, maken van praktische planningen, ondersteunen bij presentaties,…
  • Het feit dat we mogen teruggaan naar ons ‘geliefde eiland’ om daar te dienen

We vragen gebed voor:

  • Fysieke bescherming: in de grootstad waar we zullen wonen is er veel gevaar voor diefstal
  • Geestelijke bescherming: we verwachten een geestelijke strijd
  • De verdere voorbereiding: het inpakken, het verzamelen van materiaal, het verschepen
  • De angsten van ons Nathan
  • Het onderwijs van de kinderen: dat er duidelijkheid mag komen welke vakken extra moeten bijgegeven worden in thuisonderwijs
  • De aanpassing van ons allen, maar vooral voor onze kinderen. Dat ze de overgang vlot kunnen maken, nieuwe vriendjes zullen krijgen en de drie nieuwe talen vlot zullen oppikken.

Noot van de redactie:

Tearfund ontvangt geen subsidies voor de inzet van haar zendelingen. De zendelingen zijn volledig afhankelijk van giften die door Tearfund opgehaald worden. Wij doen daarom een warme oproep aan alle sympathisanten om te overwegen Ando en Elke te steunen in hun bediening. Voor giften vanaf 40 euro op jaarbasis ontvangt u een fiscaal attest en krijgt u 45% terug van de belastingen. Een attest wordt automatisch bezorgd na het verstrijken van het boekjaar.

Graag u steun op rekeningnummer IBAN: BE41 4359 1900 0110 (BIC: KREDBEBB), met de vermelding “Ando & Elke, code 25rd”